هرچیزی را پایانی است .و حتی زندگی را...

مهست یعنی والا تر و بر تر... و عشق والا ترین و برترین موهبت خداوند روی زمین که پس از خدا تنها چیزی است ماندنی و ابدی...

یه روزی این وبلاگ رو به عنوان یه دفتر خاطرات باز کردم و حالا هم می بندم.دریغ که خودم هم نتونستم اونو بخونم.

از خدا ممنونم به خاطر همه چیزهایی که به من داد و از من گرفت و یا نداد تا نداشته باشم که حکمتش بود و بس...

 

یه بیت شعر همیشه توی خاطرم بود و ماند

 

ما ز یاران چشم یاری داشتیم                        خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

 

اگر کسی را آزردم از دلسادگیم بود و طلب بخشش می کنم.اگر چه نتونستم اونچنان که باید و شاید خیری به کسی برسونم  ولی هر کمکی برای کسی وظیفه م بود. از همه دوستان که ياريم دادند ممنونم.اسم نمی برم چون نمی خوام کسی از قلم بيفته!

 

و پایان مهست و پایان راه من...

 

سخن آخر:

 

پایدار باشید

 

 

   + آرش - ٩:٢٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/۱۱/۱۱