سربازی

 

خوب ديگه من دقيقا ۷ ساعت ديگه بايد حرکت کنم و برم.خيلی به ذهنم فشار آوردم که يه شعری بنويسم اما نشد. از تمام دوستان که توی وبلاگ نظر می دادن از رز آبی و قطره اشک و دريا  و مدوسا گرفته تا دوستانی که هر از گاهی لطف ميکردن و منو مورد عنايت قرار می دادن...آقا رضا،مرضی،الهه مهر ،قاصدک،محمد و آقا حسين عزيز،سيد،ميلاد،مهر بانو،صدف،آقای مهدی تهرانی و خانم قريشی،قطره و ليلی و همه و همه ی دوستان که هميشه نسبت بهم لطف داشتن... و دوستانی که خارج از وبلاگ هميشه کمکم کردن... ساسان،رضا،اميد،سعيد ،OROD،ترانه،شيبا،سحر،سارا و بقيه دوستان...

و کسی که هميشه باهام بوده وهست... کسی که مونس تنهاييام و شريک غم و غصه ها و شاديامه.کسی که با شادياش شادم و با غصه هاش غم دنيا رو دارم...

از همتون متشکرم.

خيلی سخت نيست.بيشتر از اين هم لوس نميشم!

برام دعا کنين.بر ميگردم حتما...

ميتونيم دنيای خوبی داشته باشيم اگه بخوايم و برای رسیدن بهش تلاش کنيم.اگه من رو فراموش کنيم و به ما برسيم.

پايدار باشيد...

 

   + آرش - ۱۱:۱٩ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٤/٢/۳